SUSMA­N­IN AĞI­RLI­ĞI

Bazen hay­a­lle­r­i­ni hançer gibi sapla­rlar yür­e­ğ­i­ne, nefesin kesilir, sus­a­rsın!

Bazen hiçbir yer ve zamana ait olma­d­ı­ğ­ı­nı hisse­d­er, sus­a­rsın!

Bazen her şey için çok geçtir artık ve söz sükûta bürünür, sus­a­rsın!

Bazen kon­u­şma­ya gerçe­kten gücün kalmaz, kel­i­m­e­l­e­r­in tükenir, sus­a­rsın!

Bazen yitip giden geçmi­ş­i­ne yanar, avu­c­u­nda­ki can kır­ı­kla­r­ı­na bakar, sus­a­rsın!

Bazen yürek terinle büy­ü­ttü­kle­r­in insa­nlar, gün gelip seni harca­d­ı­ğ­ı­nda sus­a­rsın!

Bazen baktı­ğ­ı­nı gör­e­m­e­y­e­nle­r­in, yaktı­ğ­ı­nı da gör­e­m­e­y­e­c­e­kle­r­i­ni anlar, sus­a­rsın!

Bazen o kadar çok şey geçer ki gözle­r­i­n­in önünden, sonunda hiçbir şey göremez olur, sus­a­rsın!

Bazen anlam yükle­d­i­kle­r­in yür­e­ğ­i­ne cam kırığı gibi batar, sus­a­rsın!

Bazen yaş­a­m­a­yı bir suç gibi taş­ı­rsın yür­e­ğ­i­nde; yetemez, yetti­r­e­m­ez, istesen de yapamaz, sus­a­rsın!

Bazen uzun uzun göklere bakar, fillere yolla­n­a­c­ak eba­b­i­lle­ri bekler, sus­a­rsın!

Bazen hiçbir sebebin yoktur, kendine yenilir, yalnı­zlı­ğ­ın huz­u­r­u­na sarılır, sus­a­rsın!

Bazen üzerine zamanın hüznü yağar, efkârla­n­ır yüreğin, kar­a­nlı­ğ­ın saçla­r­ı­nı örer, sus­a­rsın!

Bazen aklının mecali, gönlü­nde­k­i­l­e­ri meal edemez hâle gelir, sus­a­rsın!

Bazen gönlün yorgun olur, yürek terin gözle­r­i­nden dizle­r­i­ne dökülür, sus­a­rsın!

Bazen bir yudum huzur için ne çok öldü­ğ­ü­nü; bir teb­e­ssüm uğruna ne çok şey verdi­ğ­i­ni zihnin fıs­ı­ldar yür­e­ğ­i­ne, sus­a­rsın!

Bazen yarım kalmış bir hikâye­n­in kahra­m­a­nı olmanın sancısı nasıl dile dökülür bilemez, sus­a­rsın!

Bazen seni tan­ı­d­ı­kla­r­ı­nı söyle­y­ip, aslında kalbi­nle hiç tan­ı­şma­m­ış insa­nla­rı uzun uzun dinler, sus­a­rsın!

Bazen sözleri buram buram ihanet kok­a­nla­r­ın gözle­r­i­nde sadakat olma­y­a­c­a­ğ­ı­nı anlar, sus­a­rsın!

Bazen hat­ı­r­ı­ndan çık­a­r­a­m­a­d­ı­kla­r­ın seni unu­ttu­ğ­u­nda, yür­e­ğ­i­nde­ki ferya­tla­ra kulak kes­i­l­e­n­in seni unu­tma­d­ı­ğ­ı­nı hat­ı­rlar, sus­a­rsın!

Bazen sadece kendi uğu­ltu­nda boğulur, zihni­nde sevişen harfler ile baş edemez, sus­a­rsın!

Bazen dilinde yit­i­rdi­kle­r­i­n­in kayıp ezgisi, gec­e­l­e­r­i­ne gözyaşı doğrar, sus­a­rsın!

Bazen sol yanına konan kuşla­r­ın, bır­a­ktı­kla­rı hüzün kır­ı­ntı­l­a­r­ı­na ağlar, sus­a­rsın!

Bazen yür­e­ğ­i­n­in sesini duyana teslim olur, O’nun hükmünü bekler, takdi­r­i­ne sarılır, sus­a­rsın!

İşte o anlarda, susma­n­ın da kon­u­şmak kadar bir ihtiyaç oldu­ğ­u­nu anla­rsın!